..:: و خدا گاو را آفرید ::..

آدم باشید ، در صورت ِ امکان

rasha77 — Thu, 29 Oct 2009 07:58:18 GMT

بگذارید بکُشند ، قبل از اینکه بکُشیدشان

بگذرد ایام ِ هجران نیز هم

rasha77 — Fri, 23 Oct 2009 17:49:18 GMT

سال گذشته قاطعانه نوشتم که: "امروز یکم آبان بود ، یکِ آبان. اول ِ آبان ، روز ِ بسیار مهمیست برای دنیا. برای تمام دنیا" / امسال اما حکایت دیگریست. تمام آن حرفها جای ِ خودش ، اما اختیار ِ تغییر کردن را که داریم هنوز؟

به دلیل ماموریت شغلی ، شب ِ تولدم را در قطار خواهم بود. بهانه ی خوبیست برای جدا شدن از این افکار ِ بی سر و ته. شاید دو سه برگی خواندم و دو سه خطی نوشتم برای ِ دل ِ خودم. امروز از آن روزهای اوج فاصله دارم. روز و روزگار خوشست ، شکر ، اما نمیشود کل داستان را ندیده گرفت. از این علی ِ امروز لذت نمی برم. علی ِ اینروزها هویت ندارد ، برای خودش تعریف ِ مشخصی از خودش ندارد. بر خلاف گذشته که هدفی داشت و هویتی. خلاصه ی مطلب. مثل هر شب ، غرق میشویم در تنهایی ِ ملوکانه ی خودمان. باشد که بگذرد ، بی درد تر.

چون غمت را نتوان یافت ، مگر در دل ِ شاد / ما به امید غمت ، خاطر ِ شادی طلبیم {+}

پ.ن: کار دنیا حساب و کتاب ندارد ، شاید فردا شب جای ِ دیگری باشیم و با حال ِ دیگری.

پ.ن: پست به آینده بود این مطلب و در تاریخ 30 مهر نگاشته شده است.

رفتی که رفتی...

rasha77 — Sat, 17 Oct 2009 05:20:18 GMT

زندگی در تغییر است. زمانی برنامه های کودک تلویزیون برایمان قسمت بزرگی از دنیا بود ، همان زمانی که گمان نمیکردیم بدون کارتون اصلا بتوانیم زندگی کنیم ، حتا در بزرگسالی. پرگار ِ روزگار پر کار بود ، رسید ایامی که تلویزیون برایمان شده بود سه چیز ، فوتبال - فیلم - برنامه ی علمی (با گذر از کارتون ها و مسابقه های در آن زمان شادش). کمی بعد تر ، فوتبال و نود بود از شبکه 3 و برنامه های شبکه 4. جام باشگاههای اروپا هم بود. حتا بازی با تاخیر.

مدتی گذشت ، دیگر "سینما یک" هم جذابیت نداشت ، جذب نمیکرد ، ما مانده بودیم و مستند 4 ، گاهی هم فوتبال.

در شرایط فعلی حتا چند دقیقه ای را هم حرام فوتبال نمیکنم. نه اینکه اصلا نبینم ، اما نمیتواند پای جعبه ی جادو نگهم دارد. مثل ِ شیرینی زیاد ِ یک خوردنی ، ته گلو را میزند.

بزرگتر که شدیم چقدر اوضاع فرق کرد. اصلا ذات ِ بزرگ شدن ، تغییر است. عوض شدیم ، خودمان بهتر میدانیم که عوضی هم شدیم. اکثر دوستان و اطرافیانم هم همینگونه اند. نسل ما به همین راحتی ارتباطش را قطع کرد با اینچنین رسانه ای. رسانه ای که این روزها کم فروغ تر و بی هویت تر شده است نسبت به گذشته.

چه کسی فکر میکرد ، زمانی ، رسیدن و تماشای ِ اخبار ورزشی هم بشود نوستالژی؟

تو غلط کردی

rasha77 — Fri, 25 Sep 2009 17:05:18 GMT

احسان دانشجوی سال آخر دامپزشکی بود. در طول دوران تحصیلش 15 بار تلاش کرده بود که سر یک کلاغ را به بدن یک کبوتر پیوند بزند. 14 بار ناموفق بود و آن یکبار آخر که حیوان بیش از یک ساعت زنده مانده بود ، خودش او را کشته بود. به معجزه اعتقاد نداشت...

{+}

شبکه های اجتماعی ،‌ اجتماع ِ یک نفره

rasha77 — Wed, 02 Sep 2009 09:14:44 GMT

مدت یکسال و چند ماه است که درگیر شبکه های اجتماعی هستم ،‌ شبکه هایی از جنس وب ِ نسخه ی دوم (وب 2). شاید بهترین تعریف از وب 2 را در وبلاگ وحید آنلاین دیدم { + } ، و کمی تخصصی تر {‌ + }. حال ابزار و تکنولوژی وب 2 در خدمت شبکه هاییست که به جای یک نفر ، به صورت گروهی و با تکیه بر محتوای ایجاد شده توسط کاربران به وجود آمده اند. تا اینجا داستان بسیار جذاب است ،‌ تعداد زیادی ابزار کارآمد و کاربرانی که خود دانای کل هستند. هم تولید محتوا میکنند و هم به استراک میگذارند بهترین ها را.

البته نباید از این نکته غافل شد که وبلاگ نویسی یکی از بخش های این نوع پلتفرم است. اما سادگی و راحتی این شبکه ها و این ابزارهای گوناگون باعث میشود تا جایی مانند وبلاگ با تمام دغدغه ها و دقت ها کمی کمرنگ تر شود. در وب 2 و سوشیال نتورک ها نیازی نیست که نابغه باشید ، به دقت وبلاگ نویسی برای درج چند خط کوتاه نیازی نیست. زندگی وب 2 ایی بسیار راحت و بی دغدغه است ، بسیار روان. همین مختصر و مفید بودنش جذاب است. همیشه به روز هستید و در جریان. قابلیت شخصی سازی بسیار بالایی دارند و شما را در مسیری که دوست دارید و به صورت هدفمند قرار میدهند.

نکته ی دیگر ارتباط با دوستانی است که قبلا فقط خواننده ی وبلاگشان بوده ای و حال ، تمام قد و سریع به تبادل نظر میپردازید. دیگر کامنتدانی وبلاگشان و رد و بدل شدن چند کامنت اصلا معنی ندارد. دوستانی که وبلاگشان را میخواندم زیادند. آقای ابطحی ، اسپایدرمرد ، حزب جوانان زیر آفتاب ، یک پزشک ، کمانگیر ، یک فتحی ، بامدادی ، وحید آنلاین ، پرهام ، نقدعلی ، آق فری و شرکا ، میلاد ، زنگوله ، نیما اکبرپور ، مهدی علاقبند ، گردباد ، فاطیما کریمی ، جودی آبوت ، شاسوسا و بسیار بسیار از دوستان دیگر که خواننده ی همیشگی وبلاگشان بودم را آنجا به درستی درک کرده ام. مجال خوبیست برای محک زدنشان. تقریبا مشترک 500 وبلاگ نویس قدیمی هستم و با دقت نوشته ها و مطالب به اشتراک گذاشته ی آنها را بررسی میکنم. زندگی شیرینیست ، حتا از گودر خوانی هم بهتر ، حتا از سر کردن در سایت های ترمینال هم بهتر است. لحن نوشتن آدم را روانتر میکند در ضمن.

این چند خط را نوشتم که بگویم فرندفید و توییتر ، علت فراموشی من است. علت فراموش کردن اینجا‌. قرار بود به مناسبت 4 سالگی اینجا ، روی هاست شخصی و با ترکیب و ساختار وب 2 ، تحولی ایجاد کنم که نشد. اما به زودی اینجا رخت نو بر تن خواهد کرد...

و در نهایت... ، ایــنــجــا 4 ســالــه شــد ، چهار سال خاطره.

از ته نشین شدن تا به سطح رسیدن

rasha77 — Wed, 19 Aug 2009 07:30:18 GMT

گاهی انسان ها به چیزی فکر میکنند ، فرو میروند و بالا می آیند ، بالا می آورند. من دیر زمانیست که فکر میکنم ، اما اصلا نه فرو میروم و نه بالا می آیم ، فقط بالا می آورم. این بالا نیامدن درد دارد.

میروم و کمی در فرندفید و توییتر مشغول میشوم ، اما عقیم شده ام. واژه هایم همه بی ریشه اند. کلام ِ فاخر و اندیشه ی شامخ را کامل از دست داده ام. شاید این حقیقت داشته باشد که من به سطح آب رسیده ام. این سطح حتا موج هم ندارد ، به شدت راکد است. گندیدن پایان راه است عزیز.

...

بیست و سه سال ، کمی بیشتر ، کمی کمتر. تصویر خودت در آینه آزارت نمی دهد ، حس خوبی هم نداری. فاجعه اینجاست. وقتی این تصویر خنثی از درونت بالا میزند ، یعنی شکست خورده ای ، یعنی تمام شده ای.

فتوبلاگ / بزودی

اینجا چراغ نه ، مشعلی روشن است

rasha77 — Wed, 24 Jun 2009 22:10:18 GMT

به حیرانه

اگر اندکی تردید داشتم برای نوشتن ، با دیدن همین چند خط و زنده شدن بوی راش در مشامم تردیدم از بین رفت. هر چند که حاصل یک سوء تفاهم است در اصل ، راشی که من گفتم کجا ، بوی راشی که تو گفتی کجا. راش من وسعتش به اندازه ی یک کف دست است ، راشی که تو گفتی دنیا را عطراگین میکند.

حیرانه ، سخت نیست اگر باور کنیم زمانی این حیاط خلوت دیوار نداشت ، زمانی این حصار و حصر ِ ما مردمان انقدر تیره نبود.

حیرانه ، مثل برق و باد میگذرد این روزها. بدون معنی سریع هستند. بدون دلیل. من محو شدم میان این همه پریشانی ، تو حیرانی هم اکنون. صد آرزوست بر این حیرانی تو...

حیرانه ، اسمت چقدر آشناست ، گویی حیران بوده ایم و از پس ِ این حیرانی ، حیرانه شدی. من چرا به جای حیران شدن ، گم شده ام؟ گم به معنای گم شدن ، گم به معنای محو شدن ، گم به معنای...

پیامبر مشوش کماکان در خیابانها قدم میزند ، در همین حوالی ، در همین نزدیکی. هنوز هم پیامبر زمان خود را ندیده اید؟

بعد نوشت: موضوع فراتر از فارغ شدنهاست ، فارغ و گرفتار بودن صفت است متجلی در پریشانی. گیرم که فارغ شدم ، تهی شدن را چه میکنم؟ گیرم که عاشق شدم ، خلاصی را چه کنم؟ ما اسیر دغدغه ایم ، فارغ شدن و در دام شدن هم از پریشانی این روزها نمی کاهد. نسیم دلدار باید بوزد بر صورت ما ، باید بپیچد در زلفهای پریشانمان.

حجم مقعر تنهایی

rasha77 — Fri, 29 May 2009 06:06:18 GMT

و اینگونه شد که مردم سرازیر شدند. راه افتادند به سوی پایین خیابان. اتوبوس تازه رسیده بود و درست در لوکس ترین قسمت تهران توقف کرده بود ، اکثر مسافران یا دانشجو های از مرکز شهر برگشته بودند یا کسانی که از جنوب شهر برای تماشای ویترین های پر زرق و برق پاساژ ها آمده بودند. کسانی هم که در صف منتظر بودند ، یا کارگران خانه های از ما بهتران بودند و یا کارمندان دون ، که پولی ته جیبشان نبود. جمیعت مثل مور و ملخ در هم می پیچیدند و در هم گره میخوردند. گره هر لحظه کور تر هم میشد. عده ای میدویدند تا به اتوبوس برسند و با این خستگی مجبور به منتظر موندن نباشن. در این بین عده ای از مردم هم به خرید مشغول بودند. عده ای دنبال پارکبان میگشتند و عده ای دنبال جای پارک. در اون ساعت عصر یه مرد داشت از بالای خیابان رنگارنگ به سمت پایین میرفت. هوا ، سوز عجیبی داشت و رنگها جلوی چشمهاش خاکستری بودند ، خاکستری اما شفاف. خودش بود و خودش ، چشمهاش خیره بود به سنگفرش تا چشمش به مردم نیوفته ، مردم هم اصلا حواسشون نیود. مردم نمیدونستند پیامبری در ردای یک جوان داره بینشون قدم میزنه ، مردی که به اندازه ی همه ی اون جمعیت دچار اندوه بود. کسی حس نمیکرد این مردی که از بغلشون رد میشه ، چه حجم ِ بزرگی از تنهایی رو به دوش میکشه. همه فقط موهای پریشونش رو می دیدند. همین

بعد نوشت: کل متن یکسان نیست ، قسمتی از نوشته گویی کتابی ست و قسمتی محاوره ای. بگذارید به حساب پریشانی نویسنده. درست به مانند حس و حالی که ریاضیدان فیلم ذهن زیبا بعد از مرخصی از تیمارستان داشت. یک معادله ی دو مجهولی هم بسیاری از کاغذهایش را مخدوش میکرد.

من ، پاییز ، بارون ، سنگفرش

rasha77 — Thu, 16 Apr 2009 14:44:18 GMT

اینجوری نگام نکن ، میدونی طاقت ندارم لامصب! همینجوری کلی مورچه داره مغزمُ میخوره.

بهت نگفته بودم؟ دلم میخواد همین الان پاییز بشه ، بارون بیاد ، دم غروب ، توی خیابون کارگر قدم بزنم. یا شاید پیاده روهای خلوت ولیعصر رو انتخاب کردم ، بعد از قرار با بچه های فرفره باز. همینجوری قدم بزنم ، بی دغدغه ی بارون. انقدر برم تا دیگه مچ پام نکشه. بشینم و یه تیکه کاغذ از تو کیفم در بیارم و برات شعر هایی بنویسم که دلت بلرزه. مثل دل ِ من که گاهی بد میلرزه. بد اندوه دار میشه و بد میلرزه. بعضی از پیاده رو ها عطر تو رو داره. تو رو میگم ، حواست به منه؟

بعد از تحریر: اگر میخوای یه دل سیر گریه کنی ، "رویای نا تمام" رو ببین ، با اسپیکر روشن.

کفر نگاه عابرانِ جستجو گر

rasha77 — Wed, 25 Mar 2009 12:23:18 GMT

لبخند بزن ، پنجره اینجا بوی رفتن تو را ندارد. یادم رفت بگویم چشمانت بوی کفر داشت ، کفری که ایمانم را صد برابر کرد. حتا کافر، خدا را در چشمهای تو جستجو میکند و به شهود می رسد.

سایه شده ای ، سایه شده ام ، روی این زمین خیس سایه ها بلندتر هستند ، کشیده تر ، با قامتی استوار تر. سایه های ما عشق بازی میکنند میان ِ رفت و آمد عابران ِ بی سایه. لبخندهای خورشید ِ نیمه جان عصر ، خورشید ِ خسته... عشق می لغزد میان اشک های ما...